อดีตคนรักคุกเข่า ฉันคือราชินีมาเฟีย

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อว่าสเปนเซอร์คือผู้ชายที่ฉันจะแต่งงานด้วย ในวันที่เราควรจะไปจดทะเบียนสมรส เขากลับยื่นใบทะเบียนสมรสของเขาให้ฉัน—กับเลซี่ น้องสาวของฉันเอง ซึ่งกำลังอุ้มท้องลูกของเขา—และบอกให้ฉันรอเขาอีกไม่กี่ปี ฉันเดินจากไปในคืนนั้นและยอมรับการแต่งงานที่ครอบครัวจัดให้ ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาที่ลอสแอนเจลิสพร้อมกับลูกคนที่สองในฐานะภรรยาของดอน วินเชนโซ่ เบลลินี—เจ้าแม่คนใหม่ของตระกูลเบลลินี หลานชายที่ถูกส่งมารับฉันที่สนามบินคือสเปนเซอร์ เขาและเลซี่คิดว่าฉันกลับมาคลานเข่าหาพวกเขา พวกเขาเยาะเย้ยเสื้อผ้าของฉัน เรียกสร้อยคอประจำตระกูลของเจ้าแม่ที่ฉันสวมอยู่ว่าเป็นของปลอม ตบฉัน และในงานเลี้ยงครอบครัวก็พยายามบังคับให้ฉันตัดนิ้วสองนิ้วออก จากนั้นวินเชนโซ่ก็เดินเข้ามาและยิงมีดออกจากมือของสเปนเซอร์ เมื่อตัวตนของฉันถูกเปิดเผย ความเย่อหยิ่งของสเปนเซอร์ก็กลายเป็นความตื่นตระหนกและเสียใจ ต่อมาเขาแอบเข้ามาในห้องโรงพยาบาลของฉันและอ้อนวอนให้ฉันกลับไป โดยยืนยันว่าวินเชนโซ่เป็นเพียงเครื่องมือที่ฉันใช้เพื่อลืมเขา ฉันตอบกลับด้วยการจูบสามีและบอกความจริงกับเขาว่า: วินเชนโซ่คือผู้ชายที่ฉันรัก เมื่อกลับมาถึงบ้าน ฉันพบว่าวินเชนโซ่รักฉันมานานก่อนที่เราจะแต่งงานกัน หลายปีก่อน ฉันได้ช่วยชีวิตเขาโดยไม่รู้ตัว และเขาไม่เคยลืมฉัน สเปนเซอร์ใช้เวลาเจ็ดปีในการมองข้ามความรักของฉัน; วินเชนโซ่ใช้เวลาหลายปีเชื่อว่าเขาไม่คู่ควรกับมัน ฉันเลือกผู้ชายที่เลือกฉันเสมอ—และไม่เคยหันหลังกลับ