ฉันสละตำแหน่งลูน่า 2

"อย่าขยับ ชุดของเธอไม่เรียบร้อย" อัลฟ่าลีโอ สโตนเวลล์ยกมือขึ้นจัดชุดพิธีการของฉัน แต่ในวินาทีต่อมา คำพูดที่ออกมาจากปากของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง "เลย์ลา ให้ลิลิธใส่ชุดนี้แทน อย่าปรากฏตัวในพิธีทำเครื่องหมายของเราในคืนพระจันทร์เต็มดวง เธอจะมาแทนที่เธอเอง" ฉันเงยหน้าขึ้นทันที "คุณเสียสติไปแล้วเหรอ?" เขาถอนหายใจเบาๆ ราวกับจะบอกว่าฉันกำลังไร้เหตุผล "ลิลิธเป็นแค่อัลฟ่าในฝูง ฉันทนไม่ได้ที่จะให้เธออยู่กับฉันโดยไม่มีตำแหน่งที่ถูกต้อง พรุ่งนี้ฉันจะทำเครื่องหมายเธออย่างเป็นทางการในพิธี" ลมเหนือพัดผ่านใบหน้าของฉัน มันรู้สึกหนาวเหน็บ แต่ก็เทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่เย็นยะเยือกในอกของฉัน "เราควรจะกลายเป็นคู่กันในวันพรุ่งนี้ ถ้าคุณจะทำเครื่องหมายเธอ แล้วสิบปีที่ผ่านมาของเรามีความหมายอะไร?" ลีโอขมวดคิ้ว ความไม่อดทนเล็ดลอดเข้ามาในน้ำเสียงของเขา "จิตวิญญาณหมาป่าของเธอหลับใหลมาตลอดเวลานี้ สำหรับมนุษย์หมาป่าคนอื่นๆ ในฝูง เธอไม่ต่างจากโอเมก้า เลย์ลา ไม่ต้องกังวล แม้ว่าฉันจะทำเครื่องหมายเธอ ฉันก็จะดูแลเธอไปตลอดชีวิต ให้เธอได้มีพิธีทำเครื่องหมายนี้ ลิลิธยังเด็กและสวยงาม เธอรับมือกับการถูกทำร้ายไม่ได้" ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงช้าๆ ถ้าอัลฟ่าคนนี้คิดว่าฉันไม่เด็กหรือสวยเท่าลิลิธ แลมเบิร์ต ฉันก็ไม่ต้องการเขาเป็นคู่ของฉันเช่นกัน