ได้ยินความคิดเขา ฉันเลยทิ้งเขาไป

มาร์เซลโล ดอนแห่งตระกูลวาเลนเซีย มีอาการ PTSD อย่างรุนแรง เขาเย็นชาและผลักไสทุกคนออกไป แต่ฉันได้ยินความคิดของเขา ฉันรู้ถึงความต้องการครอบครองที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชานั้น เมื่อเขาพูดว่า “อยู่ห่างๆ ฉันไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ” สิ่งที่เขาคิดจริงๆ คือ: ลิเลียน อย่าไปนะ อย่าทิ้งฉันไป ฉันต้องการเธอจริงๆ หกปีของการแต่งงาน ฉันชินกับการที่เขาไม่เคยพูดในสิ่งที่เขาคิด แต่คืนนี้ ในงานเลี้ยงของครอบครัว ผู้ช่วยของเขาอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง แทนที่จะเป็นฉัน ฉันถามมาร์เซลโลว่า “เธอยืนอยู่ในที่ที่ภรรยาของดอนควรจะยืนอยู่ คุณไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยเหรอ” ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าของมาร์เซลโล “เธอมาสายไปยี่สิบนาที ลิเลียน เธอไม่มีสิทธิ์มาตั้งคำถามกับฉัน” “ไม่ว่าจะไปยืนอยู่มุมห้อง หรือไม่ก็ออกไปจากคฤหาสน์ของฉันซะ เดี๋ยวนี้” หนึ่งวินาทีต่อมา ความคิดของเขาก็พุ่งเข้ามาในหัวฉัน: ลิเลียน โกรธสิ ตบหน้าเธอสิ กรีดร้องว่าเธอคือภรรยาของฉัน พิสูจน์ว่าเธอรักฉัน ฉันต้องการความมั่นคง แต่ครั้งนี้ เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของทุกคน ฉันก็แค่… เหนื่อย ฉันถอดแหวนเพชรออก แหวนที่บ่งบอกว่าฉันคือภรรยาของดอน “ในเมื่อไม่มีที่สำหรับฉันที่นี่ เรามาหย่ากันเถอะ” เวลาที่สมบูรณ์แบบ โรงพยาบาลกำลังจะส่งฉันไปลอนดอนเพื่อฝึกงาน ฉันจะไปพรุ่งนี้