ฉันพาลูกสาวหายตัวไป

ยูนารักจูเลียน เพื่อนของพ่อมาสิบปี แต่เมื่อสามปีก่อน จูเลียนถูกวางยาและถูกบังคับให้นอนกับเธอ ทำให้เขาเชื่อว่าเธอวางแผนทุกอย่าง หลังจากแต่งงาน จูเลียนยังคงเย็นชาไม่ว่ายูน่าจะพยายามเอาใจเขามากแค่ไหน หนึ่งเดือนหลังแต่งงาน เขาพามีอาและเบลล่าไปต่างประเทศเป็นเวลาสามปี โดยไม่สนใจยูน่าและโซฟี ลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา แม้จะกลับมาแล้ว จูเลียนก็ยังคงลำเอียงเข้าข้างมีอาและเบลล่าอย่างเปิดเผย ในวันครอบครัวที่โรงเรียนอนุบาล เขายืนดูเบลล่าเรียกโซฟีว่า “ลูกนอกสมรส” และปฏิเสธที่จะยอมรับเธอเป็นลูกสาวของเขา เมื่อเบลล่าผลักโซฟีลงสระน้ำและเกือบทำให้เธอจมน้ำ จูเลียนช่วยเบลล่าก่อนและใช้อิทธิพลของเขาเพื่อจัดหาทรัพยากรทางการแพทย์ของเมืองให้เธอ โซฟีรอดมาได้ก็เพราะพ่อของยูน่าใช้อำนาจช่วยให้เธอได้รับการรักษา ด้วยความเสียใจ ยูน่าตัดขาดจากชีวิตเก่าและพาโซฟีไปต่างประเทศ เธอสร้างอาชีพที่ประสบความสำเร็จ พ่อของเธออยู่เคียงข้างเธอ และโซฟีเติบโตอย่างมีความสุข ในที่สุดจูเลียนก็เสียใจกับทุกสิ่งและตามหาพวกเขา อ้อนวอนคุกเข่าขอการให้อภัย แต่ยูน่าและโซฟีปฏิเสธที่จะรับเขากลับมา หลังจากนั้น บริษัทของจูเลียนก็ล้มละลาย และเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือติดคุก – ตอนจบไม่ชัดเจน ในขณะเดียวกัน ยูน่าและโซฟีเริ่มต้นชีวิตใหม่ริมทะเล โดยรู้ว่าพวกเขาไม่ต้องการใครอีกแล้ว