รักที่กัดกิน เจ็บที่ยังฝังใจ

เพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์เงือกจากการถูกสังหาร ข้าตัดสินใจขึ้นฝั่งและยั่วยวนไซรัส เพื่อนสมัยเด็กที่ตอนนี้กลายเป็นราชาอัลฟ่า เขายังคงรักข้าอย่างสุดซึ้ง และเราใช้เวลาสามวันสามคืนอันเร่าร้อนด้วยกันบนเตียง ตื่นขึ้นจากความมัวเมาแห่งความสุข ข้ายังไม่ทันได้ดีใจ ก็ถูกสาดด้วยยาพิษกัดกร่อนไปทั่วร่าง ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของข้า ไซรัสแสยะยิ้ม “งั้นแม้แต่นางเงือกอมตะก็ยังรู้สึกเจ็บปวดได้เหมือนกันสินะ? นี่เป็นแค่รสชาติของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ถ้าเจ้าไม่บอกข้าว่าพ่อแม่ของข้าอยู่ที่ไหน!” ใช่แล้ว เขาเชื่อว่าเผ่าเงือกอยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของพ่อแม่เขา ตั้งแต่นั้นมา ข้าถูกบังคับให้เฝ้าดูเขาจีบเอมิลี่ ชู้รักของเขา; ต้องควักไข่มุกเงือกของข้าเพื่อช่วยรักษาอาการป่วยของนาง; ถูกบังคับให้เต้นเท้าเปล่าเพื่อสร้างความบันเทิงให้เอมิลี่ เพื่อให้นางหลับ… ไซรัสเกลียดทุกอณูในตัวข้า แต่ก็ยังคงโอบกอดข้าอย่างอ่อนโยนทุกครั้งที่ข้าใกล้จะตาย คอยป้อนยาให้ข้าอย่างระมัดระวัง บางครั้ง เขาก็โหดร้าย “เจ้าคิดว่าข้าจะใจดีกับเจ้าเพียงเพราะข้ารักเจ้าอย่างนั้นหรือ? เร็วเข้า ทรมานนางต่อไป!” บางครั้ง เขาก็อ่อนโยน “เจ้าดีๆ หน่อยไม่ได้หรือ แล้วบอกข้าว่าพ่อแม่ของข้าอยู่ที่ไหน?” ข้าอดทนต่อความรักที่บิดเบี้ยวของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ปริปากพูด อย่างไรก็ตาม อีกไม่นาน วันเหล่านี้ก็จะสิ้นสุดลง และข้าก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความลับนั้นอีกต่อไป ท้ายที่สุดแล้ว นางเงือกที่ไม่กลับสู่ทะเลหลังจากอยู่บนบกสามปี… ก็จะกลายเป็นฟองคลื่น และตอนนี้ เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนที่เวลาของข้าจะหมดลง