น้ำแข็งในใจ ไม่มีวันให้อภัย

โซฟีเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และถูกครอบครัวจอห์นสันผู้มั่งคั่งรับไปเลี้ยงเมื่ออายุหกขวบ เธอใช้เวลาสิบสองปีอย่างมีความสุข โดยได้รับความรักจากพี่ชายทั้งสามและพ่อแม่บุญธรรม แต่เมื่อคามิลล์ ลูกสาวแท้ๆ ของพ่อแม่บุญธรรมกลับมา โซฟีก็เปลี่ยนจากเด็กที่ได้รับความรักกลายเป็นคนที่ถูกเข้าใจผิดและเจ็บปวดอยู่ชายขอบของครอบครัว คามิลล์วางแผนร้ายกับเธอทุกครั้ง คอยใส่ร้ายโซฟีอยู่เสมอ และครอบครัวก็เลือกที่จะเชื่อคามิลล์ ทำร้ายโซฟีซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเย็นชา ทำให้เธอท้อแท้ โซฟีตัดสินใจเป็นอาสาสมัครคนแรกของ "โครงการหลับใหล" ที่พี่ชายคนโตของเธอวางแผนมาห้าปี เพื่อตอบแทนบุญคุณพ่อแม่บุญธรรมด้วยการทดลองชีวิต ในวันเกิดปีที่สิบแปด เธอตัดขาดจากครอบครัวโดยสิ้นเชิง เดินเข้าไปในแคปซูลหลับใหลเพียงลำพัง และบริจาคกระจกตาให้กับพี่ชายคนที่สองที่ตาบอด เมื่อเธอตื่นขึ้นมาสามสิบปีต่อมา ครอบครัวของเธอต่างก็ผมหงอกแล้ว แต่เธอกลับจำพวกเขาไม่ได้อีกต่อไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกผิดที่ผิดที่ผิดทางของครอบครัวนั้นเป็นความเสียใจชั่วนิรันดร์ในสายธารแห่งกาลเวลา