หมดสิ้นแล้วซึ่งความหึงหวง

หลังจากที่ฉันเสียลูกไป ฉันก็เลิกทำทุกอย่างที่คู่ของฉัน อัลฟ่าไรเดียน เกลียด ฉันเลิกใช้สายสัมพันธ์ของเราเพื่อรับรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ฉันสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจแม้ว่าเขาจะไม่ได้กลับมาที่ห้องนอนของเราตลอดทั้งคืน ฉันไม่ได้บอกเขาด้วยซ้ำเมื่อใบมีดเงินของพวกนอกคอกกรีดแขนฉันระหว่างการปะทะกันที่ชายแดน หมอประจำฝูงบอกให้ฉันแจ้งครอบครัว ฉันตอบอย่างใจเย็นว่า "ฉันไม่มีครอบครัว" หมอจำฉันได้ "คุณคือลูน่า อัลฟ่าไรเดียนอยู่ที่กองบัญชาการ ให้ฉันแจ้งเขาไหม" ฉันส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่ ไม่ต้อง" แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไรเดียนก็มาถึง ร่างสูงของเขาทอดเงาลงมาบนตัวฉัน เสียงของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "คุณบาดเจ็บ ทำไมไม่เรียกผมผ่านการเชื่อมโยงทางจิต" ฉันก้มหน้าลง "แค่รอยขีดข่วนเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องรบกวนอัลฟ่า" เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในอกของเขา อากาศรอบตัวเขาร้อนระอุด้วยความโกรธ เขาทำท่าจะพูดเมื่อยามคนหนึ่งกระซิบอยู่นอกประตูว่า "อัลฟ่าห่วงใยไอสล่ามาก เธอแค่โดนหนามกุหลาบตำนิ้ว เขาก็ให้สมุนไพรแสงจันทร์ที่ล้ำค่าที่สุดของฝูงแก่เธอ" ฉันเห็นเขากัดกรามแน่น ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขามองมาที่ฉัน ค้นหาความหึงหวงที่ฉันเคยแสดงออกเสมอ ฉันไม่ให้อะไรเขาเลย แม้แต่การกะพริบตา ฉันแค่เอนหลังพิงหมอนโรงพยาบาลราคาถูกแล้วหลับตาลง แต่ในที่สุดความสงบของไรเดียนก็พังทลายลง