ไร้ซึ่งความหึงหวง, อัลฟ่า 2

"หลังจากที่ฉันเสียลูกไป ฉันก็เลิกทำทุกอย่างที่คู่ของฉัน อัลฟ่าไรเดียน เกลียด ฉันเลิกใช้สายสัมพันธ์ของเราเพื่อรับรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ฉันนอนหลับสบายแม้ว่าเขาจะไม่ได้กลับมาที่ห้องนอนของเราตลอดทั้งคืน ฉันไม่ได้บอกเขาด้วยซ้ำเมื่อใบมีดเงินของพวกนอกคอกกรีดแขนฉันระหว่างการปะทะกันที่ชายแดน หมอประจำฝูงบอกให้ฉันแจ้งครอบครัว ฉันแค่ตอบอย่างใจเย็นว่า ""ฉันไม่มีครอบครัว"" หมอจำฉันได้ ""คุณคือลูน่า อัลฟ่าไรเดียนอยู่ที่กองบัญชาการ ให้ฉันแจ้งเขาไหม?"" ฉันส่ายหัวเบาๆ ""ไม่ ไม่ต้อง"" แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไรเดียนก็มาถึงอยู่ดี ร่างสูงของเขาทอดเงาลงมาบนตัวฉัน เสียงของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ""คุณบาดเจ็บ ทำไมไม่เรียกผมผ่านการเชื่อมโยงทางจิต?"" ฉันหลุบตาลง ""มันแค่รอยขีดข่วน ไม่จำเป็นต้องรบกวนอัลฟ่า"" เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นในอกของเขา อากาศรอบตัวเขามีแต่ความโกรธเกรี้ยว เขาจะพูดอะไรบางอย่างเมื่อยามกระซิบอยู่นอกประตูว่า ""อัลฟ่าห่วงใยไอสล่ามาก เธอแค่โดนหนามกุหลาบตำนิ้ว เขาก็ให้สมุนไพรแสงจันทร์ที่ล้ำค่าที่สุดของฝูงแก่เธอ"" ฉันเห็นกรามของเขาขบแน่น ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขามองมาที่ฉัน ค้นหาความหึงหวงที่ฉันเคยแสดงออกเสมอมา ฉันไม่ให้อะไรเขาเลย แม้แต่การกะพริบตา ฉันแค่เอนหลังพิงหมอนโรงพยาบาลราคาถูกแล้วหลับตาลง แต่ความสงบของไรเดียนก็พังทลายลงในที่สุด"