ไม่ขอเป็นของเหลือ

ตอนที่ลูก้า มอเร็ตติเลือกเครื่องประดับสำหรับงานแต่งงานของเรา เขาก็ยังคงซื้อมาสองชิ้น และให้เบียงก้า น้องสาวฝาแฝดของฉันเลือกก่อน ชิ้นหนึ่งเป็นกำไลทับทิมจากงานประมูลที่ซิซิลี อีกชิ้นเป็นกำไลนิลสีดำสำเร็จรูป แบบที่ขายกันตามร้านเครื่องประดับในห้างสรรพสินค้าทั่วไป เป็นครั้งแรกที่ฉันเอื้อมมือไปก่อนที่เบียงก้าจะทันได้เลือก ฉันชี้ไปที่กำไลทับทิม “ครั้งนี้ ฉันขอเลือกก่อนได้ไหมคะ” ลูก้าเอามือวางบนหัวฉันด้วยความรักใคร่ที่เขาใช้ทำให้ฉันเชื่อฟัง “เบียงก้าเป็นคนหัวแข็งเรื่องคุณภาพมาตลอด ถ้าไม่ใช่ของที่ดีที่สุด เธอไม่เอาหรอก เธอไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก เอเลน่า ชิ้นอื่นก็ไม่ได้แย่นะ” ฉันไม่ได้ตอบทันที บางสิ่งในอกของฉันเงียบลง ในครอบครัวของฉัน เบียงก้าได้ชิ้นแรกเสมอ ได้ที่นั่งสะอาดๆ และห้องที่มีวิวสวยๆ แม่ของฉันบอกว่าเธอต้องการสิ่งที่ดีที่สุดเพราะเธอแบกรับชื่อเบลลินี่ได้ดีกว่า พ่อของฉันเรียกว่ามันเป็นเรื่องที่ใช้ได้จริง การแต่งงานก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ตระกูลเบลลินี่และมอเร็ตติได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะยกบุตรสาวคนหนึ่งให้กับทายาทมอเร็ตติมานานแล้ว ก่อนที่เราทั้งคู่จะรู้ว่าความรักคืออะไร ทุกคนคิดว่าบุตรสาวคนนั้นจะต้องเป็นเบียงก้า แต่เธอกลับแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เธออยากจะรักษาอิสรภาพและภาพลักษณ์สาธารณะที่ไร้ที่ติของเธอไว้มากกว่าที่จะมาเป็นคุณนายมอเร็ตติ ดังนั้นลูก้าจึงหันมาหาบุตรสาวเบลลินี่ที่เหลืออยู่ ฉันรู้จักลูก้ามานานยี่สิบปี และในโลกของเขา ฉันมักจะยืนอยู่ข้างหลังเบียงก้าเสมอ ฉันมองกำไลนิลสีดำบนโต๊ะแล้วผลักมันกลับไป “เบียงก้าเอาไปทั้งสองชิ้นเลย ฉันไม่เลือก” ฉันไม่ต้องการทางเลือกที่เป็นของเหลืออีกต่อไปแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว