มื้อค่ำสุดท้ายของครอบครัว

ทั้งหมดเป็นเพราะผมคุยกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่โรงเรียน พ่อแม่เลยตัดสินว่าผมยังเด็กเกินไปที่จะออกเดท และส่งผมไปเข้าค่ายปรับพฤติกรรมช่วงปิดเทอมฤดูหนาว ผมใช้เวลาอยู่ที่นั่น 14 วันก่อนที่พวกเขาจะมารับ เมื่อแม่เอื้อมมือมาหยิบกระเป๋าเป้ของผม ผมก็สะดุ้งและทรุดตัวลงคุกเข่า “แม่ครับ ผมขอโทษ ผมจะถือของเองได้โปรดอย่าแตะต้องตัวผมเลยครับ แม่เป็นเพศตรงข้าม” สีหน้าของแม่บึ้งตึง “แม่บอกให้ระวังผู้หญิงข้างนอกนั่น ไม่ใช่ให้ปฏิบัติต่อแม่เหมือนเป็นหนึ่งในพวกนั้น” ผมก้มหน้าและไม่พูดอะไร เพราะการตอบโต้กับเพศตรงข้ามก็ถือเป็นการละเมิดกฎเช่นกัน ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อสังเกตเห็นผมนั่งตัวแข็งทื่อและนิ่งสนิท พ่อหัวเราะอย่างพอใจ “ดูมันสิ ตอนนี้มันเรียบร้อยดีแล้ว” “ได้ผลดีกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก เราจะทานมื้อค่ำของครอบครัวคืนนี้ แล้วส่งมันกลับไปพรุ่งนี้เช้า พวกเขาต้องดัดนิสัยมันให้ดีขึ้นอย่างถาวร” ผมไม่พูดอะไร ผมแค่หันไปมองออกไปนอกหน้าต่าง จะไม่มีวันพรุ่งนี้ คืนนี้คือของขวัญอำลาที่ผมมอบให้พวกเขา