ย้อนเวลากลับมาในวันยื่นใบสมัคร

ก่อนที่เราจะยื่นใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัย ลิซซี่ สาวฮอตประจำชั้น ลูกสาวมหาเศรษฐี จู่ๆ ก็บอกว่าเธอสามารถพาพวกเราทุกคนเข้าฮาร์วาร์ดหรือเยลได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคอาคารหลายหลังให้กับโรงเรียนพวกนั้น การพาพวกเธอทุกคนเข้าเรียนไม่ใช่เรื่องยากเลย” คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ยังห่างไกลจากโรงเรียนเหล่านั้นมาก แต่พวกเขากลับเชื่อเธอ พวกเขาเลิกยื่นใบสมัครของตัวเองและหวังพึ่งเธอให้ใช้เส้นสายเพื่อให้พวกเขาได้เข้าเรียน ในชาติที่แล้ว ฉันตระหนักว่าคำสัญญาของเธอนั้นไม่น่าเชื่อถือ ฉันรีบเร่งให้พวกเขาอย่าทิ้งใบสมัครของตัวเอง ให้มีแผนสำรองไว้ และฉันก็โทรหาพ่อแม่ของพวกเขาทีละคน แต่นั่นทำให้ลิซซี่โกรธมาก เธอเยาะเย้ยฉันว่าจนและบอกว่าฉันไม่เข้าใจว่าชนชั้นสูงทำงานอย่างไร เธออ้างว่าฉันทำลายอนาคตของทุกคน แฟนของฉันก็ตะคอกใส่ฉันว่าอิจฉา “เธอแค่อิจฉาที่ครอบครัวของลิซซี่รวย เธอทนไม่ได้ที่พวกเราทุกคนจะได้ไปฮาร์วาร์ดหรือเยล แล้วไงถ้าเธอเรียนดี? เธอทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีทางตามทันสิ่งที่ครอบครัวเธอสร้างมาสามชั่วอายุคน” เพื่อเห็นแก่สามปีที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้น ฉันไม่ได้โต้เถียงกับพวกเขา แต่ก่อนถึงกำหนดส่ง เมื่อฉันพบว่าพวกเขายังไม่ได้ยื่นใบสมัคร ฉันก็โทรแจ้งตำรวจและเปิดโปงตัวตนปลอมของลิซซี่ ลิซซี่ถูกทุกคนประณาม ด้วยความสิ้นหวัง เธอจึงกระโดดลงแม่น้ำและฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นของฉันทุกคนบอกว่าเธอสมควรได้รับมันและขอบคุณฉันที่ช่วยอนาคตของพวกเขา แต่ในงานเลี้ยงอำลาชั้นเรียน แฟนของฉันวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน และทั้งชั้นเรียนก็มองดูฉันดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดอย่างเย็นชา “อย่างแย่ที่สุด เราก็จะเสียโอกาสเข้ามหาวิทยาลัย ลิซซี่เสียชีวิต!” เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็กลับมาในวันที่ลิซซี่อ้างว่าเธอสามารถใช้เส้นสายให้พวกเราได้