คุณพ่อ 109 คนของฉันกับแก๊งอันธพาลในโรงเรียน

ขณะที่ความโกลาหลปะทุขึ้นใกล้แม่น้ำ แม่ของฉันแอบทิ้งฉันไว้บนท่อนไม้ที่ลอยไปตามน้ำ เสียงร้องไห้ของฉันดึงดูดความสนใจของฝ่ายที่ชนะ พวกเขาเดินเข้ามาพร้อมกับปืนที่ยกขึ้น และหนึ่งในนั้นจ่อปืนพกไปที่หน้าผากของฉัน “ทำไมเราไม่รับเลี้ยงเธอ?” ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็มีคุณพ่อ 109 คนในครอบครัว ที่บ้าน ฉันคือเจ้าหญิง แต่ที่โรงเรียน สิ่งต่างๆ ไม่ค่อยดีนัก วาเลเรีย รอสซี เด็กสาวรวยกว่าที่อยู่ชั้นสูงกว่า ต้อนฉันจนมุมในห้องน้ำพร้อมกับลูกสมุนของเธอที่ขนาบข้าง เธอตีขาของฉันด้วยที่ม้วนผมร้อนที่ยังเสียบปลั๊กอยู่ ทำให้ผิวหนังของฉันไหม้เกรียมเป็นเนื้อที่ดำและฉีกขาด ความเจ็บปวดรุนแรงมากจนฉันหลุดจากการจับกุมของลูกสมุนของวาเลเรีย และลากเธอลงบันไดไปกับฉัน เมื่อฉันตื่นขึ้น มาร์เซลลา เกรโก คณบดีนักเรียน ก็ดุด่าฉันอย่างโกรธจัด “สิ่งที่วาเลเรียทำก็แค่ซ้อมเธอ เมื่อมีคนพูดจาไม่ดีและลงไม้ลงมือกับเธอ เธอควรจะถามตัวเองว่าทำอะไรผิดไป กล้าดียังไงถึงคิดแก้แค้นเธอแทน!” “เรียกผู้ปกครองของเธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดที่จะออกไปไหน!” ผู้ปกครองของฉัน—คุณพ่อ 109 คน—ไม่มีใครเป็นคนธรรมดาเลย และฉันก็ใช้ชีวิตปกติมานานกว่าสิบปีเพื่อไม่ให้พวกเขามีปัญหา แต่ถ้าปัญหามันมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ฉันก็ช่วยไม่ได้ “คุณแน่ใจนะว่าอยากเจอผู้ปกครองของฉัน คุณเกรโก?”