กำเนิดทายาทมาเฟีย

ฉันท้องได้เก้าเดือนแล้ว ใกล้จะคลอดเต็มที ร่างกายก็หนักอึ้งพร้อมที่จะให้กำเนิดลูกน้อยได้ทุกเมื่อ แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคเน่ รองหัวหน้าแก๊งมาเฟีย กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันไว้ในห้องพยาบาลใต้ดินที่ปลอดเชื้อ และฉีดสารยับยั้งการคลอดให้ฉัน ขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันอดทนอย่างเย็นชา เพราะสการ์เล็ตต์ ภรรยาม่ายของน้องชายเขา กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกัน คำสาบานเลือดที่เขากับน้องชายผู้ล่วงลับได้ให้ไว้ระบุว่าบุตรชายคนแรกที่เกิดมาจะได้สืบทอดอาณาเขตทางชายฝั่งตะวันตกอันมั่งคั่งของตระกูล “มรดกนั้นเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขากล่าว “เมื่อเดมอนจากไป เธอก็อยู่คนเดียวและสิ้นเนื้อประดาตัว เธอได้รับความรักจากฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดเลย ฉันแค่ต้องการให้เธอคลอดอย่างปลอดภัย จากนั้นก็ถึงตาเธอ” ยาที่ฉีดเข้ามานั้นสร้างความทรมานอย่างต่อเนื่อง ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปโรงพยาบาล เขากลับคว้าคอฉัน บังคับให้ฉันสบตากับสายตาที่เย็นชาของเขา “หยุดแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้แล้ว! ฉันรู้ว่าเธอสบายดี เธอแค่พยายามจะขโมยมรดก” “เพื่อที่จะนำหน้าสการ์เล็ตต์ เธอจะทำทุกอย่าง” ใบหน้าของฉันซีดเผือด ร่างกายของฉันกระตุกขณะที่ฉันพยายามกระซิบอย่างสิ้นหวัง “ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันไม่สนเรื่องมรดก ฉันแค่รักคุณ และฉันอยากให้ลูกของเราเกิดมาอย่างปลอดภัย!” เขายิ้มเยาะ “ถ้าเธอไร้เดียงสาจริง ๆ ถ้าเธอมีความรักให้ฉันแม้แต่น้อย เธอก็คงไม่บังคับให้สการ์เล็ตต์เซ็นสัญญาก่อนสมรสฉบับนั้น เพื่อสละสิทธิ์การรับมรดกของลูกเธอ” “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาหาเธอหลังจากที่เธอคลอดแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็อุ้มเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันอยู่” เขานั่งเฝ้าหน้าห้องคลอดของสการ์เล็ตต์ตลอดทั้งคืน หลังจากที่เห็นทารกแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาก็เพิ่งจะนึกถึงฉันได้ในที่สุด เขาส่งมาร์โค ผู้ช่วยของเขาไปปล่อยฉัน แต่เมื่อมาร์โคโทรมา เสียงของเขากลับสั่นเครือ “เจ้านาย... คุณผู้หญิงกับลูก... พวกเขาหายไปแล้ว” ในขณะนั้น วีโต้ ฟัลโคเน่ ก็แตกสลาย