เจ้าสาวที่หายไป

ฉันตายในคืนก่อนวันแต่งงาน คนแรกที่เจอจดหมายลาตายของฉันคือวิลเลียม ผู้ชายที่ฉันรักมาแปดปี ผู้ชายที่เคยเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลนับพันไมล์และทุ่มเททุกอย่างที่เขามีเพื่อช่วยชีวิตฉันจากโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว เขาเคยอ้อนวอนให้ฉันมีชีวิตอยู่ หลายปีต่อมา ฉันพบว่าเขานอกใจฉันกับเอริน เด็กฝึกงานที่บริษัทของเขา ฉันเห็นพวกเขากอดจูบกันกลางสายฝน พบของใช้ของเธอในกระเป๋าของเขา จ่ายบิลค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน และยังคงแสร้งทำเป็นว่าฉันไม่รู้อะไรเลย ในจดหมายของฉัน ฉันเขียนถึงการทรยศทุกอย่างที่เขาคิดว่าซ่อนไว้ได้: คำโกหกในวันเกิด การโทรศัพท์ตอนเที่ยงคืน งานเลี้ยงของบริษัทที่เขาเลือกเอรินแทนฉัน และความอัปยศเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันกล้ำกลืนเพราะฉันไม่สามารถปล่อยมือจากผู้ชายที่เคยต่อสู้เพื่อรักษาชีวิตฉันไว้ได้ แล้ววิลเลียมก็เปิดจดหมายที่ทำให้เขาแตกสลาย ในที่สุดฉันก็ตั้งครรภ์ลูกที่เราต้องการมาตลอด แต่ฉันแท้งลูกเพียงลำพังหลังจากได้ยินเขาสัญญาเอรินว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาต้องการมีลูกด้วย ฉันไม่เคยบอกเขา ฉันแค่เขียนว่า: ฉันไม่อยากเป็นภาระของคุณอีกต่อไปแล้ว ลาก่อน ครั้งสุดท้ายที่วิลเลียมเห็นฉันคือในวันครบรอบแปดปีของเรา เอรินโทรมา และเขาก็ทิ้งฉันไว้คนเดียวกลางทางขึ้นภูเขาเอซเมื่อค่ำคืนมาเยือน หลายชั่วโมงต่อมา ในขณะที่เขากำลังค้นหาจดหมายของฉันอย่างบ้าคลั่งและโทรศัพท์หาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็มีคนรับสาย นั่นคือตำรวจ พวกเขาพบศพของฉันแล้ว