สามีมาเฟียกำมะลอ

ในคืนครบรอบสามปี คิลเลียนก็ไม่มาทานอาหารเย็นอีกครั้ง เขาส่งข้อความมาบอกว่าเขาทำงานดึกที่อู่ซ่อมรถ ฉันมองเค้กราคา 5.90 ดอลลาร์ที่ลดราคาอยู่บนโต๊ะ ฉันต้องต่อสู้กับฝูงชนที่ร้านขายของชำเพื่อซื้อมัน ฉันกลืนก้อนขมในลำคอ ฉันบอกตัวเองว่าเราต้องเก็บเงินซื้อบ้านจริง ๆ ในบรูคลิน ฉันเอาเค้กใส่ตู้เย็น ฉันห่อเสื้อโค้ทราคาถูกของฉันแน่นและเดินออกไปในความหนาวเย็นเพื่อส่งอาหารตอนดึกเพื่อหารายได้พิเศษ ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะเจอสามี “ยากจน” ของฉันที่โรงแรมหรูในแมนฮัตตัน เขาลงจากรถโรลส์-รอยซ์ในชุดสูทสั่งตัดสุดเนี้ยบ โยนธนบัตรหลายร้อยดอลลาร์ให้คนรับจอดรถ ผู้หญิงสุดฮอตที่สวมทับทิมสีเลือดนกอันล้ำค่าเดินตามหลังเขามาพร้อมกับคล้องแขนเขา “คิลเลียน หิมะตกหนักมาก คุณจะกลับไปบรูคลินเพื่อเล่นบทบาทสามีกับภรรยาชาวบ้านที่ไร้เดียงสาของคุณจริง ๆ เหรอคะ” เธอคร่ำครวญ คิลเลียนมองแหวนเงินราคาถูกที่หมองคล้ำบนนิ้วของเขา แววตาอ่อนโยนปรากฏขึ้นในดวงตาที่เย็นชาของเขา “ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอทำงานห้าอย่างต่อวันเพื่อชำระหนี้ปลอมที่ผมสร้างขึ้นมา เธอไม่ยอมไปหาหมอด้วยซ้ำตอนที่เธอป่วย” “พอแล้ว เธอผ่านการทดสอบของผมแล้ว เมื่อผมจัดการกับหนูในครอบครัวได้ ผมจะบอกเธอทุกอย่าง มอบเกียรติที่เธอสมควรได้รับในฐานะดอนน่าของผม” ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีปาก “ถ้าเธอรู้ว่าคุณเป็นหัวหน้ามาเฟียและแค่ต้องการเงินของคุณล่ะ ทำไมไม่บอกเธอว่าคุณป่วยหนัก—ดูว่าเธอจะยอมทุ่มเงินเก็บของเธอเพื่อช่วยคุณไหม ทดสอบเธออีกครั้ง…” คิลเลียนเงียบไปนาน ในที่สุดเขาก็พยักหน้า “การทดสอบครั้งสุดท้าย หลังจากนี้ ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เธอ” ลมหนาวพัดโหยหวน ฉันกำถุงอาหารกระดาษแน่น น้ำตาไหลอาบหน้าโดยไม่มีเสียง ฉันพอแล้วกับความรักที่หยิ่งผยองและโกหกนี้