คุณหนูตกอับที่เขาไม่เห็นค่า

วันที่ฉันชนะการประมูลโครงการปรับปรุงอีสต์ฮาร์เบอร์มูลค่าแปดล้านดอลลาร์ ฉันได้มอบบทบาทผู้นำให้กับเกรซ วิทแมน คู่รักในวัยเด็กของอีธาน เฮล อีธานคิดว่าในที่สุดฉันก็รู้จักคิดอย่างมีเหตุผล เขาบอกฉันอย่างมีความสุขว่าเขาจะพาฉันไปมัลดีฟส์เพื่อฉลองวันครบรอบแต่งงานของเรา เกรซรู้เรื่องในคืนนั้น เธอแกล้งทำเป็นว่าความกดดันจากงานมากเกินไปและร้องไห้ไม่หยุด อีธานตกใจมากจนยกเลิกการประชุมคณะกรรมการ อยู่กับเธอสามวัน จากนั้นก็อ้างว่าทริปวันครบรอบของเราเป็นการเยี่ยมลูกค้าฉุกเฉินและให้ตั๋วใบที่สองแก่เกรซ เมื่อเขาโทรหาฉัน น้ำเสียงของเขายังคงสงบเกือบจะรู้สึกว่ามีสิทธิ์ “โซเฟีย เราค่อยคุยเรื่องอารมณ์ทีหลังได้ ตอนนี้บริษัทต้องมาก่อน เกรซไม่เคยจัดการโครงการใหญ่ขนาดนี้ด้วยตัวเอง ฉันต้องอยู่กับเธอ” “เธอเป็นภรรยาของฉัน เธอควรจะเข้าใจ” ฉันนั่งอยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่าของเราและมองดูรูปที่เกรซเพิ่งโพสต์ ในห้องรับรองส่วนตัวที่สนามบิน อีธานคลุมเสื้อแจ็คเก็ตของเขาบนไหล่ของเธอ หัวเข่าของพวกเขากำลังจะชนกัน คำบรรยายของเธอเขียนว่า [บางคนไม่จำเป็นต้องพูดคำว่ารัก พวกเขาแค่ปรากฏตัวเป็นคนแรกเสมอ] ฉันไม่ได้ตั้งคำถามกับเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันตอบเพียงว่า [โอเค] อีธานอาจคิดว่าในที่สุดฉันก็รู้สถานะของตัวเองแล้ว เขารู้สึกพอใจและสัญญาว่าเมื่อเขากลับมา เขาจะให้วันครบรอบที่ดีกว่าเดิมแก่ฉัน สิ่งที่เขาไม่รู้คือฉันได้ยื่นใบลาออกกับ Hale Creative แล้ว และเขาไม่รู้ว่าเอกสารที่เขาเซ็นไปเมื่อสามวันก่อนไม่ใช่แบบฟอร์มอนุมัติโครงการ แต่มันคือข้อตกลงการหย่าร้างของเรา กว่าเขาจะรู้ตัวว่าเขาได้สูญเสียอะไรไป ฉันก็ไม่ใช่คุณนายเฮลอีกต่อไป ฉันกลับมาเป็นโซเฟีย เบลลันดีอีกครั้ง และผู้หญิงตระกูลเบลลันดีไม่เคยขอที่นั่งบนโต๊ะที่พวกเธอสร้างขึ้นมาเอง