เดิมพันรักอาลัยเมียแวมไพร์ 2

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า ฉันซบลงในอ้อมแขนของสามีแวมไพร์ อลาริก และยื่นคอให้เขาจูบอย่างแผ่วเบา ฉันกลั้นหายใจขณะที่มือคลำหาคริสตัลทดสอบการตั้งครรภ์ในกระเป๋า มันเรืองแสงจางๆ แสดงผลบวกอย่างชัดเจน ฉันวางแผนที่จะเปิดเผยการตั้งครรภ์ของฉันเป็นเซอร์ไพรส์สุดท้ายของคืนนี้: เรากำลังจะมีลูกครึ่งแวมไพร์เป็นของตัวเอง โรมัน คนสนิทของอลาริก ยิ้มอย่างมีเลศนัยและถามด้วยภาษาโบราณของเผ่าพันธุ์แวมไพร์ว่า "ฝ่าบาท แล้วเพื่อนสมัยเด็กของท่าน เอลิส ผู้บริสุทธิ์งดงามเล่า? นางทำให้ท่านพึงพอใจหรือไม่?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของอลาริกดังขึ้นบนหน้าอกของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เขาตอบด้วยภาษาโบราณเดียวกันว่า "เหมือนไฟป่า ดุร้ายและร้อนแรงยิ่งนัก ยิ่งกัดแรงเท่าไหร่ นางก็ยิ่งยอมจำนนมากขึ้นเท่านั้น" ปลายนิ้วของเขายังคงลูบไล้รอยกัดบนคอของฉัน แต่สายตาของเขากลับเหม่อลอยไปไกล "แค่ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะ ฉันคงพังพินาศแน่ถ้าภรรยาที่รักของฉันรู้เข้า" เหล่าแวมไพร์หัวเราะคิกคัก ยกถ้วยที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นดื่มเพื่อสาบานว่าจะเก็บความลับ ความอบอุ่นในเลือดของฉันกลายเป็นน้ำแข็ง พวกเขาลืมไปแล้วว่า ฉันเกิดจากตระกูลมนุษย์ผู้สูงศักดิ์ที่แต่งงานกับเผ่าพันธุ์แวมไพร์มาหลายชั่วอายุคน ฉันจึงพูดภาษาโบราณของพวกเขาได้อย่างคล่องแคล่ว ฉันบังคับตัวเองให้สงบ สวมรอยยิ้มของเจ้าบ้านที่สมบูรณ์แบบไว้บนใบหน้า แต่มือที่กำแก้วอยู่ก็เริ่มสั่น อลาริกคงคิดว่าถ้าฉันรู้เข้า ฉันจะร้องไห้และเรียกร้องให้รู้ว่าทำไมเขาถึงปฏิบัติต่อฉันแบบนี้ เหมือนที่ฉันเคยทำมาก่อน แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ครั้งนี้ทุกอย่างแตกต่างออกไป สัญญาการแต่งงานเป็นโมฆะ ฉันส่งข้อความถึงพ่อว่า "พ่อคะ หนูแพ้พนันแล้วค่ะ หนูจะกลับบ้านไปรับมรดกของตระกูลค่ะ"