เจ้าสาวมาเฟียนางเงือก

หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ลูคัส วาเลนติยังคงอยู่ในตัวฉัน ตอนนี้ฉันถูกมัดติดกับเก้าอี้ในห้องใต้ดินของเขา และเขากำลังจะเฉือนใบหน้าของฉันออก ใบมีดกรีดไปตามรอยตะเข็บหลังใบหู หน้ากากถูกดึงออกจากเนื้อข้างใต้ เลือดไหลลงมาตามกราม หยดลงบนหน้าอกเปลือยเปล่าของฉัน ฉันกรีดร้อง เขาไม่สะทกสะท้าน เขาค่อยๆ ลอกหน้ากากออก ใบหน้าของฉันห้อยต่องแต่งจากนิ้วมือของเขา หยดเลือดไหลริน เซเลเน่ น้องสาวของฉันรับมันไปจากมือเขา กดมันลงบนใบหน้าของเธอเอง ผิวหนังหลอมรวมเข้าด้วยกันทันที — โหนกแก้ม ริมฝีปาก เปลือกตาผลิบานเข้าที่ราวกับมีชีวิต หกปีที่แล้ว ฉันกับน้องสาวเป็นไซเรนที่กำลังเลือกหน้ากากก่อนจะขึ้นฝั่ง ผิวหนังมนุษย์