รักนี้ไม่มีวันลา

สามปีหลังจากที่ผมแกล้งตาย ภรรยาและลูกสาวก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้าน เพื่อกำจัดพวกเธอ ผมคว้ามีดและขู่ว่าจะจบชีวิตตัวเอง จากนั้นลูกสาววัยเจ็ดขวบของผมก็เอามือไปวางบนเครื่องช่วยหายใจของพ่อผม แคลร์ แฮร์ริสันยืนอยู่ข้างๆ เธอ เสียงของเธอสั่นเครือขณะที่เธอยื่นคำขาด “เวสลีย์ คุณจะปล่อยให้พ่อของคุณขาดใจตาย หรือจะกลับมาเป็นสามีของฉันอีกครั้ง เลือกเอา” ผมสั่นด้วยความโกรธ แต่ผมก็วางมีดลงและแต่งงานกับเธออีกครั้ง เมื่อเดินกลับเข้าไปในวิลล่าที่คุ้นเคย ผมก็กลายเป็น “สามีและพ่อตัวอย่าง” ของตระกูลแฮร์ริสัน เมื่อน้องชายบุญธรรมของผมต้องการเพื่อนเพราะเขากำลังรู้สึกแย่ ผมก็หลีกทางและไปจองโรงแรม ผมลงเอยด้วยแผลในกระเพาะอาหารทะลุ เข้ารับการผ่าตัด และไม่เคยโทรหาเธอเลยสักครั้ง เมื่อลูกสาวของผมเลือกกินและบอกว่าเธออยากกินอาหารที่ลุงของเธอทำเท่านั้น ผมก็ตรงไปที่บ้านของดีแลนและพาเขากลับมาอยู่กับเรา แม้กระทั่งในวันเกิดของผม เมื่อดีแลนร้องไห้กะทันหันและพูดว่า “ฉันอิจฉานายมากเลยเวสลีย์ นายมีภรรยาและลูกที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ส่วนฉันน่ะเหรอ? ฉันไม่เคยได้รับของขวัญวันเกิดดีๆ เลย” ผมก็ไม่ลังเลเลย ผมถอดสร้อยข้อมือลูกปัดนิลออกจากข้อมือและยื่นให้เขา ลูกปัดสีดำสนิทส่องประกายตัดกับผิวซีดของเขา แต่ดวงตาของแคลร์แดงก่ำ เธอคว้าข้อมือของผม เสียงของเธอคมกริบราวกับใบมีด “เวสลีย์ นั่นคือของขวัญแห่งความรักที่ฉันอธิษฐานขอให้คุณ—ทีละก้าวบนเข่าของฉัน—ตลอดทางข้ามทะเลทรายโมฮาวี”