
24 ตอน
บทนำฉบับภาษาอังกฤษ ในคืนที่หนาวที่สุดของปี ฉันให้กำเนิดลูกแฝดในโรงพยาบาลที่ขาดแคลนบุคลากร เด็กหญิงออกมาอย่างเงียบงัน กัดสายสะดือของตัวเอง เหงือกของเธอทำงานเหมือนลูกสุนัขที่กำลังเคี้ยวเอ็น ในช่องเพศสำหรับแฝดคนที่สอง หมอได้วาดวงกลมแทนที่จะเป็นเครื่องหมายถูก โดยมีเครื่องหมายกากบาทอยู่ข้างใน ถูกทิ้งขว้าง ภายใต้กฎหมาย Silver Moon Pack มาตรา 37B ลูกหมาป่าเพศเมียจะถูกพรากจากแม่และถูกแทนที่ด้วยเด็กชายมนุษย์ พวกเขาเอาลูกสาวของฉันไป พวกเขาทิ้งเด็กมนุษย์ไว้ให้ฉัน แต่พยาบาลผู้ดูแล ลู ได้ลงชื่อในสมุดบันทึกว่า “ขยะทางการแพทย์ – เผาทำลาย” ซ่อนเด็กหญิงไว้ในตู้อบใต้ดินที่ห่อด้วยผ้าห่มกันความร้อนหกผืน และติดป้ายชื่อของเธอเอง ลูกสาวของฉันกัดทะลุคำสั่งประหารชีวิตของตัวเองก่อนที่เธอจะมีอายุครบสิบสองชั่วโมง เธอถูกประณามว่า “ไม่มีตัวตน” ตั้งแต่แรกเกิด เพราะเธอเป็นเพศหญิง สิบเจ็ดปีต่อมา หมาป่ากลุ่มเดิมคุกเข่าที่ประตูบ้านของฉันขอให้เธอกลับมา เพราะเธอคือทายาทโดยตรงคนสุดท้าย ถูกทิ้งขว้างเพราะเพศของเธอ ถูกเรียกร้องเพราะสายเลือดของเธอ ในขณะเดียวกัน ฉันเลี้ยงดูลูกสองคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน: โรน่า ในความมืด เรียนรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงสามารถเลือกได้ กัดแผ่นเหล็กหนาหนึ่งในสี่นิ้วแทนที่จะเป็นฉัน แอนดี้ ในแสงสว่าง ฝึกฝนหมัดซ้ายที่เอียงสามองศาเสมอ และไม่มีหมาป่าตัวไหนเคยระวังสามองศา จากนั้นอัลฟ่าก็คุกเข่าลง พ่อที่ลงนามในคำสั่งสลับตัว ผู้ที่บอกตัวเองว่ามันเป็นประเพณีและกฎหมาย ได้ทำลายทุกสิ่ง กฎหมายมาตรา 37B ถูกยกเลิกด้วยคะแนน 12 ต่อ 1 แอนดี้กลายเป็นอัลฟ่ามนุษย์คนแรก โรน่ากลายเป็นทูตประจำอาณาจักรมังกร และภายใต้ตู้จัดแสดงที่เก็บแผ่นเหล็กที่ถูกกัดทะลุ ด้ายสีแดงที่สึกหรอ และแบบฟอร์มการสลับตัวปลอม สามเผ่าพันธุ์ได้ลงนามในสนธิสัญญาที่เรียกกันและกันว่าเท่าเทียมกัน หลายปีต่อมา ในห้องครัวที่มีกาต้มน้ำบุบ โรน่าถามว่าเธอยังสามารถกัดแผ่นเหล็กได้หรือไม่ ฉันยื่นแผ่นเหล็กที่ฉันเก็บไว้ในกระเป๋ามาสิบเจ็ดปีให้เธอ เธอกัดมัน ไม่ใช่เพราะเธอกำลังเปลี่ยนร่าง ไม่ใช่เพราะเธอกลัว แต่เพราะเธอทำได้ รอยฟันที่หนึ่งพันกับอีกหนึ่งรอยเข้าร่วมกับรอยอื่นๆ ครั้งนี้ ไม่ใช่รอยของการยับยั้งชั่งใจ แต่เป็นรอยแห่งความสุข
กุหลาบขาว