แฟนเก่าในวันสิ้นโลก

ระหว่างภารกิจกำจัดซอมบี้ ผมติดเชื้อไวรัสซอมบี้เพื่อปกป้องทีม แต่เอมิเลีย แคมป์เบลล์ หัวหน้าทีมและแฟนสาวของผม กลับตัดสินใจให้ยาแก้พิษเพียงหนึ่งเดียวกับสมาชิกคนอื่นที่แอบหนีออกจากทีมไปติดเชื้อ ข้ออ้างของเธอคือเธอต้องไม่ลำเอียง ด้วยดวงตาแดงก่ำ เธอสัญญาว่า "เชื่อฉันนะ แซค ฉันจะหายาแก้พิษอีกอันให้คุณแน่นอนภายในสามวันของการฟักตัวของไวรัส" ผมทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับขณะที่ทนความเจ็บปวดที่แผดเผาจากร่างกาย วันที่สอง เอมิเลียกลับมาพร้อมยาแก้พิษจริง ๆ แต่ทันทีที่เธอกำลังจะฉีดมันเข้าสู่กระแสเลือดของผม ดัสติน น็อตต์ สมาชิกที่ไม่เคยออกจากแคมป์ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที "ผมปวดหัวมากเลย เอ็ม... ถ้าผมติดเชื้อไวรัสแล้วล่ะ?" เอมิเลียไม่ลังเลที่จะส่งยาแก้พิษให้ดัสตินต่อหน้าทุกคน "ดัสตินก็เป็นส่วนหนึ่งของทีมเหมือนกัน มันเป็นความผิดของฉันในฐานะหัวหน้าทีมที่ไม่ดูแลทีมถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา" "แซค คุณเป็นรองหัวหน้าและแฟนของฉัน ฉันต้องไม่ลำเอียง" ตอนนั้นเองที่ผมสังเกตเห็นความพึงพอใจในดวงตาของดัสตินและความชอบธรรมบนใบหน้าของเอมิเลีย ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในตัวผมในตอนนั้น เธอต้องไม่ลำเอียงงั้นเหรอ? ได้เลย เอมิเลียจะเข้าใจในไม่ช้าว่าทีมจะไม่มีทางรอดมาถึงจุดนี้ได้ถ้าไม่มีผม ท้ายที่สุดแล้ว ผมคือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบที่วิวัฒนาการแล้ว—มนุษย์ที่มีโอกาสเพียง 0.1% ที่จะเอาชนะไวรัสซอมบี้และวิวัฒนาการเป็นผู้ทรงพลังในวันสิ้นโลกนี้