จากนักโทษ สู่ราชาใต้ดิน

หลังจากพ้นโทษสามปี ในที่สุดโซอี้ แซนเดอร์สก็เจอผมที่คลับต่อสู้ใต้ดิน ทันทีที่เธอเห็นผม เธอก็จับคอเสื้อผมแล้วชกเข้าที่หน้า ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “เฮนรี่ โกลด์แมน ใครให้แกกล้าหายตัวไปแบบนี้? แล้วแกไปทำอะไรกับตัวเองมาเนี่ย?” ผมเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “หนึ่งหมัด แสนนึง ถ้ายังโกรธอยู่ก็ต่อได้เลยนะ ผมจะได้เอาเงินไปจ่ายค่าเช่าปีนี้” กำปั้นของเธอสั่นระริก แต่เสียงของเธอกลับอ่อนลง “กลับบ้านกับฉันเถอะ... ไปขอโทษโรนัลด์ กรีนซะ เขาเป็นคนใจดีเสมอ เขาให้อภัยเธอแล้วเรื่องที่เธอใส่ร้ายเขา” สายตาของเธอกวาดมองรอยแผลเป็นที่ปกคลุมร่างกายผม มีบางอย่างที่อ่านไม่ออกฉายแววในดวงตาของเธอ “ดูตัวเองสิ เลือดท่วมตัวแบบนี้... แกต่างอะไรกับหมาจรจัดที่คุ้ยขยะ?” ร่างกายผมแข็งทื่อ จากนั้นผมก็หันหลังเดินจากไป สิ่งที่เธอไม่รู้คือ: ในคุก เลือดและความรุนแรงเป็นหนทางเดียวที่ผมเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอด “อย่าลืมนะ!” เธอตะโกนไล่หลังผม “ฉันยังเป็นคู่หมั้นของแกอยู่!” ฝีเท้าผมหยุดลง ผมจะลืมได้อย่างไร? สามปีที่แล้ว ในคืนวันหมั้นของเรา โรนัลด์วางยาผมแล้วส่งผมไปประมูลในตลาดมืด ผมถูกปล้นศักดิ์ศรีทั้งหมดและถูกขายเหมือนสินค้า คืนนั้น ผมกลายเป็นตัวตลกของทั้งเมือง และคนที่เซ็นเอกสารขายผม... ก็คือคู่หมั้นของผมนั่นเอง