ชีวิตที่ถูกบีบรัด

น้องสาวต่างแม่กล่าวหาว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอแพ้อาหารอย่างรุนแรง พี่ชายทั้งสามคนของฉันจับฉันยัดเข้าไปในห้องใต้ดินที่คับแคบและล่ามโซ่ประตูไว้ ฉันทุบประตูและอ้อนวอนให้พวกเขาปล่อยฉันออกไป พี่ชายคนโตของฉันซึ่งเป็นนักธุรกิจที่โดดเด่น ตวาดว่า "มันแย่พอแล้วที่แกคอยรังแกโลรี่ แล้วแกจะให้เธอกินอาหารทะเลได้อย่างไรในเมื่อแกรู้ว่าเธอแพ้มัน? นั่นมันไม่ใช่การฆาตกรรมหรอกหรือ? อยู่ในนั้นและทบทวนความผิดพลาดของแกซะ!" พี่ชายคนที่สองของฉันซึ่งเป็นนักร้องที่ได้รับรางวัล และพี่ชายคนที่สามของฉันซึ่งเป็นจิตรกรอัจฉริยะ หัวเราะเยาะอย่างดูถูก "ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนชั่วร้ายอย่างแกจะหาข้ออ้างเพื่อเรียกร้องความสงสาร แกอยู่ในนั้นและสำนึกผิดในบาปของแกซะ!" หลังจากนั้น พวกเขาก็พาน้องสาวต่างแม่ที่ตัวสั่นของเราไปโรงพยาบาล ออกซิเจนในห้องใต้ดินหมดลงอย่างรวดเร็ว และมันก็หายใจลำบาก ในที่สุด ฉันก็ตายอยู่ในนั้น พี่ชายของฉันเพิ่งจะนึกถึงฉันสามวันต่อมาเมื่อพวกเขาน้องสาวต่างแม่กลับมาจากโรงพยาบาล โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันได้เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจไปแล้ว