อสูรคืนชีพ: สามีอสูรพิการของฉัน 2

ฉันกับน้องสาว ลิเดีย มิลเลอร์ ได้กลับมาเกิดใหม่ในเผ่าอสูรอย่างไม่คาดฝัน ที่นั่นเทพเจ้าอสูรให้เราเลือกอัตลักษณ์ได้ ตัวเลือกแรกคือการเป็นหญิงอสูรที่มีพละกำลังมหาศาลและรูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ตัวเลือกที่สองคือการเป็นนักบุญหญิงที่มีความสามารถในการสืบพันธุ์ข้ามสายพันธุ์และรูปร่างที่เย้ายวนงดงาม ในชาติที่แล้ว ลิเดียเลือกที่จะเป็นหญิงอสูรเพื่อความอยู่รอด ในขณะที่ฉันกลายเป็นนักบุญหญิงที่บอบบาง เธอถูกอสูรในเผ่าดูถูกเพราะไม่เป็นผู้หญิงพอ ในขณะเดียวกัน ฉันก็สามารถครองใจอสูรที่แข็งแกร่งและหล่อที่สุดสามคนในเผ่าด้วยรูปร่างที่บอบบางของฉัน ฉันกลายเป็นที่รักที่พวกเขาหวงแหนที่สุด ในที่สุดพวกเขาก็ขึ้นมาปกครองป่าดึกดำบรรพ์ และฉันก็ได้รับเกียรติอันไม่มีที่สิ้นสุดในฐานะนักบุญหญิงของพวกเขา ลิเดียที่คลุ้มคลั่งด้วยความอิจฉา ผลักฉันลงไปในบึงพิษตอนที่ไม่มีใครเห็น ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ฉันจุ่มหนามพิษลงในร่างของเธอ และเราก็ตายไปพร้อมกัน เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง เราก็กลับมาอยู่ในช่วงเวลาที่เทพเจ้าอสูรถามให้เราเลือก ในครั้งนี้ ลิเดียรีบคว้าอัตลักษณ์นักบุญหญิงไปก่อน “เอลล่า คราวนี้ฉันจะเป็นนักบุญหญิงเอง ในเมื่อฉันสงสารเธอมาก ฉันจะให้เธอได้อสูรพิการที่ไร้สมรรถภาพสามคนนั้นไป” ฉันกัดฟันกลั้นความยินดีที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ จะมีอะไรดีกับการเป็นเครื่องมือในการสืบพันธุ์กันเล่า? ในสังคมดึกดำบรรพ์ ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง