
4 ตอน
"ฉันรักดันเต้ รอสซี่มา 20 ปี ฉันยอมทิ้งอาชีพหมอ ความฝัน และศักดิ์ศรีเพื่อเขา ในคืนก่อนวันแต่งงาน ฉันพบว่าเขาทำให้ผู้หญิงอีกคนท้อง นั่นคืออิโซเบล เพื่อนสมัยเด็กของเขา ดังนั้น ในวันที่ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน เผารูปถ่ายและจดหมายทุกฉบับ และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวในปฏิทินของเรา: “เราเลิกกันเถอะ ดันเต้” สองปีต่อมา ฉันกลับมาในฐานะนักวิจัยทางการแพทย์ที่ประสบความสำเร็จ และหมั้นกับผู้ชายที่รักฉันจริง ๆ แต่ดันเต้เพิ่งรู้ความจริงว่า ฉันคือคนที่รับกระสุนแทนเขาเมื่อห้าปีก่อน ไม่ใช่อิโซเบล ตอนนี้ทายาทผู้เย่อหยิ่งแห่งอาณาจักรอาวุธได้สูญเสียทุกสิ่ง เขานั่งคุกเข่าต่อหน้าฉัน ความเสียใจกัดกินเขา และอ้อนวอนขอโอกาสอีกครั้ง เขายังใช้ร่างกายของเขาบังมีดที่พุ่งมาหาฉันด้วยซ้ำ แต่มันสายเกินไปแล้ว"
รักที่กัดกิน เจ็บที่ยังฝังใจ