รักนี้ไม่มีวันจมดิ่ง

ฉันรู้สึกมาตลอดว่า ทราวิส แชนเซอร์ ถูกบังคับให้แต่งงานกับฉัน ทุกครั้งที่เราใกล้ชิดกันตอนกลางคืน เขาเลือกที่จะใช้มือช่วยให้ฉันถึงจุดสุดยอดมากกว่าที่จะมีเพศสัมพันธ์กับฉันจริง ๆ ฉันผิดหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ และตัดสินใจที่จะหย่ากับเขา แต่คืนก่อนที่ฉันจะพิมพ์เอกสาร ฉันได้ยินเขาคุยกับเพื่อน ๆ ที่ระเบียง “เพื่อน ฉันไม่ได้อยากจะสอดรู้สอดเห็นนะ แต่นายก็อยากจะตายอยู่แล้ว ทำไมนายไม่แตะต้องเธอเลยล่ะ ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบอยู่ตรงนั้น มันต้องรู้สึกดีมากแน่ ๆ” “ผู้หญิงทนไม่ได้หรอกถ้าถูกเมิน ถ้าแกเก็บกดแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เธอจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่นในที่สุด แล้วแกจะเสียใจ” เขาจิบวิสกี้อย่างเงียบ ๆ “แต่ผิวเธอช่างบอบบาง และเอวเธอช่างเพรียวบาง… เธอช่างอ่อนไหว จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วทำให้เธอกลัวล่ะ” “เธอคือผู้หญิงของฉัน ฉันต้องระมัดระวัง ถ้าเธออยากจะหาความสุขจากที่อื่น เธอก็ทำได้ ตราบใดที่เธอยังเต็มใจกลับบ้าน ฉันก็จะยังคงตามใจเธอ” พวกเขาหัวเราะเยาะ “อย่าทำตัวเป็นนักบุญเลยเพื่อน ถ้าแกกล้าพอ ก็เลิกแอบโพสต์ใน Reddit ซะ” ดึกคืนนั้น ฉันแอบเปิดประวัติการเข้าชมของทราวิส มีทั้งหมดร้อยรายการ โพสต์ที่ปักหมุดไว้เขียนว่า: “ในที่สุดผมก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ผมรักมาหลายปี แต่ผมมีความต้องการทางเพศสูงมาก ผมจะทำยังไงให้เธอมีความสุขโดยไม่ทิ้งรอยแผลทางจิตใจได้บ้าง?”…