แปดสิบแปดครั้งที่งานแต่งล่ม ฉันก็ไปแล้วนะ

หลังจากงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกเป็นครั้งที่แปดสิบแปด ฉันก็โทรหาหุ้นส่วนทางธุรกิจ “ฉันจะรับโปรเจกต์ตลาดฮาเวียน่า” มีความเงียบงันชั่วขณะ “จริงเหรอ? นั่นมันต้องไปอยู่ต่างประเทศสิบปีเลยนะ เธอเพิ่งแต่งงาน—เอ่อ ไม่ใช่เหรอ? สามีเธอรู้เรื่องนี้ไหม? แล้วพ่อแม่เธอจะว่ายังไง? เธอเคยบอกว่าการอยู่ใกล้พวกเขาคือทุกสิ่งทุกอย่าง” ฉันมองไปรอบๆ โบสถ์ที่ว่างเปล่าแล้วหัวเราะอย่างขมขื่น “ไม่มีงานแต่งงาน ไม่มีสามี แล้วพ่อแม่ฉันเหรอ? พวกเขามีซินดี้ นั่นคือทั้งหมดที่พวกเขาต้องการ” ความเงียบงันอีกครั้ง “เอาล่ะ เก็บกระเป๋าซะ เธอจะไปพรุ่งนี้” หลังจากวางสาย ฉันลูบชุดแต่งงานของตัวเอง น้ำตาหยดสุดท้ายไหลออกมาอย่างเงียบงันและไร้ความหมาย ซินดี้มี “อาการ” อีกแล้ววันนี้ อ้างว่าจะฆ่าตัวตาย แอนดรูว์ยกเลิกอีกแล้ว ฉันมองเขาอย่างหมดแรง “นี่เป็นครั้งที่แปดสิบแปดแล้วนะ” เขาก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด “ขอเวลาอีกหน่อยนะวิฟ เธอไม่ปกติเลยตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ฉันกลัวว่าเธอจะทำจริงๆ ฉันสาบาน ฉันจะคุยกับเธอ ครั้งนี้ของจริงเลยนะ แล้วเราจะแต่งงานกัน สัญญา” พ่อแม่ของฉันไม่ลังเลเลย “วิเวียน ปล่อยแอนดรูว์ไปเถอะ ถ้าซินดี้ไม่ถูกลักพาตัวตอนพยายามช่วยเธอ เธอก็คงไม่มีอาการแบบนี้ เธอจะเอางานแต่งงานมาสำคัญกว่าชีวิตน้องสาวจริงๆ เหรอ?” “ทำไมเธอถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้?” ฉันเคยได้ยินมาหมดแล้ว เคยต่อสู้กับมัน แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ ถ้าทั้งคู่หมั้นและพ่อแม่ของฉันไม่ต้องการฉันอยู่ใกล้ๆ ก็ได้ ฉันจะไป