จอมเทพสำนึกผิดเมื่อทอดทิ้งข้า

"ในวาระครบรอบสิบปีที่เราอยู่ด้วยกัน จอมเทพเอเธียนได้จัดงานอภิเษกสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมาบนยอดเขาโอลิมปัส และในพิธีนั้นเอง เขากลับบอกข้าอย่างใจเย็นว่าเขานอกใจข้า ""จะทำพิธีต่อ หรือจะหยุดตอนนี้ก็ได้ แล้วแต่เจ้า"" เขาแกว่งไวน์ในถ้วยอย่างเบื่อหน่าย เขาบอกข้าว่าก่อนพิธีจะเริ่มขึ้น เขาได้ร่วมหลับนอนกับหญิงสาวมนุษย์คนหนึ่ง โลกทั้งใบของข้าพลันมืดมิด ข้าจ้องมองไปยังจอมเทพที่ยืนอยู่สูงเหนือข้า ""ท่านรักนางมากขนาดนั้นเชียวหรือ?"" คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ราวกับว่าเขาคิดว่าข้ากำลังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ""ไม่เชิงหรอก นางก็แค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนแอ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"" ""เจ้าเป็นคนดีมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ ที่ข้าจะหาได้ มันน่าสนใจนะ ที่ได้ถูกบูชาโดยคนที่ไม่มีทางรู้ดีไปกว่านี้"" เขาหมุนแหวนสายฟ้าบนนิ้วราวกับว่าเรื่องทั้งหมดไม่สำคัญ ""ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเจ้าเลือกที่จะทำพิธีต่อ เจ้าก็ยังคงเป็นราชินีของข้า—ไม่มีข้อสงสัย และถ้าเจ้าอยากจะอาละวาดก็ได้เลย อาละวาดไปเถอะ ข้าไม่ห้ามหรอก"" ข้ายืนแข็งทื่ออยู่บนแท่นบูชา ข้ารอคอยวันนี้มาสิบปี และตอนนี้พิธีที่สมบูรณ์แบบตรงหน้ากลับกดทับหน้าอกของข้าจนหายใจไม่ออก"