ทิ้งฉันไปเลี้ยงลูกของเธอ

สามีของฉัน ซีซาร์ เฟอร์รันเต้ ดอนผู้เป็นที่หวาดกลัวที่สุดของตระกูลเฟอร์รันเต้ เกลียดเด็กมาตลอด แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปในพริบตาเมื่อเบียงก้า โมเร็ตติ น้องสาวต่างมารดาของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมกับลูกน้อยวัยหกเดือนของเธอ ทันใดนั้น สามีของฉันก็หมกมุ่นอยู่กับเด็กคนนั้น เขากินนมผงให้เด็กด้วยตัวเอง ร้องเพลงกล่อม และอุ้มเด็กไปทุกที่ที่เขาไป ทุกวัน เขากลับบ้านตอนรุ่งสางด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้าของเขากลับเปล่งประกายด้วยความสุข ราวกับว่าเด็กคนนั้นครอบครองจิตวิญญาณทั้งหมดของเขา ฉันกลายเป็นคนไร้ตัวตนสำหรับเขา เมื่อสามวันก่อน มีคนขับรถชนรถของฉันจนตกข้างทาง เลือดไหลอาบหน้าผาก และภาพก็พร่ามัว ฉันโทรหาซีซาร์ 55 ครั้ง เขาไม่รับสายเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เขากลับโพสต์รูปเด็กคนนั้นลงบนโซเชียลมีเดีย [นางฟ้าตัวน้อยของฉันยิ้มแล้ววันนี้!] ฉันพอแล้ว คืนนี้ในงานเลี้ยงของครอบครัว สมาชิกทุกคนในแฟมิลี่นั่งอยู่รอบโต๊ะ ฉันยกแก้วสุดท้ายขึ้นดื่ม แล้ววางแก้วลง "ฉันต้องการหย่า" พวกเขาทุกคนตกตะลึง "เธอเสียสติไปแล้วหรือไง?" เสียงของพ่อแม่ฉันดังขึ้นพร้อมกัน ซีซาร์คว้าข้อมือของฉัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "จูเลีย เธอต้องการหย่ากับฉันเพียงเพราะฉันยุ่งอยู่กับการดูแลเด็กและไม่ได้รับสายของเธอ? เธออิจฉาเด็กอายุหกเดือนจริงๆ หรือ?" ฉันไม่สบตาเขา แต่จ้องไปที่รอยจูบที่เห็นได้ชัดเจนหลังหูของเขา "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมาก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "ฉันจะทำให้มันง่ายสำหรับคุณ ไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะ"