
5 ตอน
ฉันตายในวันที่ฉันควรจะได้รับรางวัลเกียรติยศของฝูงหมาป่า สามชั่วโมงหลังจากที่ฉันตาย พ่อแม่ พี่ชาย และคู่ของฉันก็กำลังจัดงานเลี้ยงฉลองเรียนจบที่พวกเขาจัดให้พี่สาวของฉัน ในขณะที่เอลล่า พี่สาวของฉันกำลังโพสต์รูปครอบครัวที่อบอุ่นลงอินสตาแกรม ฉันถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินของเรา ใช้ลิ้นปัดโทรศัพท์เพื่อขอความช่วยเหลือ คนเดียวที่รับสายคือไรอัน คู่ของฉัน เขาพูดแค่ว่า "โซฟี เลิกดราม่าได้แล้ว งานเลี้ยงเรียนจบของเอลล่าสำคัญนะ พอได้แล้วกับการอาละวาด!" นี่เป็นครั้งที่เก้าสิบเก้าที่พวกเขาทำให้ฉันผิดหวัง และเป็นครั้งสุดท้าย ฉันนอนจมกองเลือดของตัวเอง ปอดของฉันหยุดนิ่ง พวกเขาคิดว่าฉันแค่กำลังอาละวาด ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง ถ้าพวกเขาให้บทเรียนฉัน ฉันก็จะคลานกลับมา แต่พวกเขาไม่รู้ ฉันอยู่บ้านตลอดเวลา ฉันตายไปแล้ว
รักที่กัดกิน เจ็บที่ยังฝังใจ