รักที่กัดกิน เจ็บที่ยังอยู่ 2

เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวเงือกถูกสังหาร ฉันตัดสินใจขึ้นฝั่งและยั่วยวนไซรัส เพื่อนสมัยเด็กของฉัน ผู้ซึ่งกลายเป็นราชาอัลฟ่า เขายังคงรักฉันอย่างสุดซึ้ง และเราใช้เวลาสามวันสามคืนอันเร่าร้อนด้วยกันบนเตียง ตื่นขึ้นมาจากความมึนงงแห่งความสุข ฉันยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ถูกราดด้วยยาพิษกัดกร่อนลงบนศีรษะ เมื่อได้ยินเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดของฉัน ไซรัสก็ยิ้มเยาะ “งั้นแม้แต่นางเงือกอมตะก็ยังรู้สึกเจ็บปวดได้เหมือนกันเหรอ? นี่เป็นแค่รสชาติของสิ่งที่กำลังจะมาถึง ถ้าเธอไม่บอกฉันว่าพ่อแม่ของฉันอยู่ที่ไหน!” ใช่แล้ว เขาเชื่อมั่นว่าชาวเงือกอยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของพ่อแม่เขา ตั้งแต่นั้นมา ฉันถูกบังคับให้ดูเขาจีบเอมิลี่ นายหญิงของเขา; ต้องควักไข่มุกเงือกของฉันออกมาเพื่อช่วยรักษาบาดแผลของเธอ; ถูกบังคับให้เต้นเท้าเปล่าเพื่อสร้างความบันเทิงให้เอมิลี่ เพื่อที่เธอจะได้หลับ… ไซรัสเกลียดทุกอณูของฉัน แต่ก็ยังคงโอบกอดฉันอย่างอ่อนโยนทุกครั้งที่ฉันใกล้จะตาย คอยป้อนยาให้ฉันอย่างระมัดระวัง บางครั้งเขาก็โหดร้าย “เธอคิดว่าฉันจะใจดีกับเธอเพียงเพราะฉันรักเธอเหรอ? เร็วเข้า ทรมานเธอต่อไป!” บางครั้งเขาก็อ่อนโยน “เธอดีๆ หน่อยไม่ได้เหรอ แล้วบอกฉันว่าพ่อแม่ของฉันอยู่ที่ไหน?” ฉันอดทนต่อความรักที่บิดเบี้ยวของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรเลย อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า วันเหล่านี้ก็จะสิ้นสุดลง และฉันก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความลับนั้นอีกต่อไป ท้ายที่สุดแล้ว นางเงือกที่ไม่กลับสู่ทะเลหลังจากอยู่บนบกสามปี… จะกลายเป็นฟองคลื่น และตอนนี้ เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นก่อนที่เวลาของฉันจะหมดลง