ตีตราว่าเป็นคนนอก แต่ได้เป็นธิดาของราชาอัลฟ่า

พ่อของฉัน ราชาอัลฟ่า ไม่ต้องการให้ลูกสาวของเขาถูกห้อมล้อมด้วยอัลฟ่าที่จ้องจะชิงบัลลังก์ ดังนั้นเขาจึงปกปิดตัวตนของฉันและจัดการให้ฉันได้พบกับเอเดรียน เวล อัลฟ่าหนุ่มแห่งฝูงซิลเวอร์ริดจ์ที่เรียบง่าย พ่อบอกว่าเอเดรียนมีความสามารถที่แท้จริง ไม่เหมือนอัลฟ่าในราชสำนักที่รู้แต่ประจบประแจงอำนาจ เอเดรียนได้เข้าควบคุมฝูงของเขาตั้งแต่ยังเด็กและรักษามันให้มั่นคง ฉันสวมชุดชาเนล, นาฬิกาคาร์เทียร์สั่งทำพิเศษ, กระเป๋าแอร์เมส และกำไลหินพระจันทร์ที่แม่ทิ้งไว้ให้ มันเป็นเพียงการพบปะอย่างเป็นทางการ แต่เนื่องจากพ่อเป็นคนจัดการเอง ฉันจึงเลือกที่จะแสดงความเคารพ ก่อนที่อาหารค่ำจะเริ่มขึ้น มอลลี่ เวน เพื่อนสมัยเด็กของเอเดรียน ก็บุกเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว เธอเรียกตัวเองว่าเป็นเครื่องตรวจจับพวกหน้าเงิน สายตาของเธอกวาดมองชุดของฉัน, นาฬิกา, กำไล และกระเป๋าของฉันก่อนที่เธอจะหัวเราะ “เอเดรียน ดูเธอสิ เธอห่อหุ้มตัวเองด้วยแบรนด์หรูเพื่อให้คุณคิดว่าเธอมาจากตระกูลสูงส่ง” เอเดรียนขอโทษและบอกว่ามอลลี่ไม่ชอบผู้หญิงที่แต่งตัวฉูดฉาดเกินไป ฉันเลือกที่จะไม่โมโห จากนั้นมอลลี่ก็ลากกระเป๋าแอร์เมสของฉันใต้รองเท้าของเธอ “กระเป๋าราคาแพงขนาดนี้? คุณเอาเงินมาจากไหน?” “บอกมาสิว่าคุณหลอกอัลฟ่าไปกี่คนกว่าจะจ่ายค่าของทุกอย่างที่คุณใส่อยู่ได้?” “คุณแต่งตัวเหมือนเจ้าหญิงเพราะคุณต้องการให้อัลฟ่าสวมมงกุฎลูน่าให้คุณ” ความอาฆาตของเธอเกือบทำให้ฉันหัวเราะ ฉันมองไปที่กำไลหินพระจันทร์บนข้อมือของฉัน แม้ว่าซิลเวอร์ริดจ์จะขายธุรกิจทุกอย่างที่พวกเขามี มอลลี่ก็อาจจะยังไม่สามารถจ่ายค่าสิ่งที่เธอเพิ่งแตะต้องได้