คู่แท้ของฉันเลือกโอเมก้า ฉันเลยเลือกพี่ชายฝาแฝดของเขา

วันที่ผลการคัดเลือกเข้า Royal Academy ออกมา จูเลียนและเดเมียน สองอัลฟ่าทายาทฝาแฝด ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ละคนถือใบสมัคร “ไอวี่ เธอตัดสินใจหรือยังว่าจะเขียนชื่อใครลงในใบสมัครนั่น?” ในชาติที่แล้ว ฉันเลือกจูเลียนเพราะความรัก ฉันยอมสละสิทธิ์เข้า Royal Academy โดยตรง และอยู่กับเขาและเซเลสต์—โอเมก้าเพื่อนสมัยเด็กของเขาที่สอบไม่ผ่าน—เพื่อช่วยพวกเขาฝึกฝนอีกหนึ่งปี ฉันคิดว่านั่นคือความหมายของการร่วมทุกข์ร่วมสุข นั่นคือความรัก แต่ฝูงหมาป่าหัวเราะเยาะเซเลสต์—โอเมก้าที่คิดว่าจะเข้าเรียนสายการต่อสู้ที่ Royal Academy ได้ เธอทนคำนินทาไม่ไหว หนีไปคนเดียว และถูกหมาป่าเร่ร่อนฆ่าตาย จูเลียนโยนฉันลงไปในหลุมเงิน—หลุมที่ฝูงของเราใช้ประหารคนทรยศ เงินเผาเนื้อหมาป่าเหมือนกรด “ถ้าเธอไม่พยายามเกาะติดฉันขนาดนั้น ฉันก็คงจะตั้งใจปกป้องเซเลสต์ได้ เธอคงไม่ตาย!” “ไอวี่ เฮล—ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเธอ เธอทำลายพวกเรา” เขาเทเงินลงคอฉัน ฉันตายอย่างทรมาน เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็กลับมาในวันที่ผลการคัดเลือกประกาศออกมา คราวนี้ ฉันคล้องแขนเดเมียนและยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เราไปสมัคร Royal Academy ด้วยกันเถอะ” จูเลียนถอนหายใจอย่างโล่งอกและหันไปหาโอเมก้าของเขา เขาไม่เห็นว่ามือของเดเมียนกำแน่นรอบมือฉัน—หรือความหมกมุ่นและความทะเยอทะยานที่เขาซ่อนไว้ในดวงตาไม่ได้