
5 ตอน
พ่อแม่สามีถูกต่อหัวเสือตัวเมียมีพิษร้ายกัด และถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันทีที่ฉันได้ยินข่าว ฉันรีบไปที่สถาบันวิจัยกีฏวิทยาเพื่อขอความช่วยเหลือจากสามี ซึ่งเป็นผู้อำนวยการ หวังว่าเขาจะช่วยแพทย์ในการวินิจฉัยได้ แต่เขากลับเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาขวางฉันไว้ที่ทางเข้า “ผมไม่จัดการเรื่องงานนอกเวลางาน” เขาพูดอย่างเย็นชา “แม่ของเพนนีป่วย และผมต้องไปดูแลเธอ” ฉันพยายามจะแสดงใบแจ้งอาการวิกฤตจากโรงพยาบาลให้เขาดู แต่เขากลับฉีกมันทิ้งในพริบตา “คนเราตายกันทุกวัน แล้วไงถ้าพ่อกับแม่ของคุณตาย?” หลังจากพ่อแม่สามีเสียชีวิต ฉันได้ยื่นฟ้องเพนนี เมดิสัน ผู้ซึ่งจงใจไปรบกวนรังผึ้งจนนำไปสู่การโจมตี สามีของฉันที่หายตัวไปหลายวัน จู่ๆ ก็ปรากฏตัวในฐานะพยานผู้เชี่ยวชาญในศาล เขาได้สร้างความเห็นทางวิชาชีพที่เป็นเท็จเพื่อช่วยให้เพนนีพ้นผิด เมื่อฉันตัดสินใจจะเดินทางออกนอกประเทศ เขาก็โมโห “ชีวิตสั้นๆ ของพ่อแม่คุณเกี่ยวอะไรกับผม? มันยากนักหรือที่จะเข้าใจว่าหลังจากทำงานมาทั้งวัน ผมก็แค่อยากพักผ่อน? และตอนนี้คุณก็อยากจะลากเพนนีเข้ามาในเรื่องยุ่งๆ นี้ เพียงเพราะครอบครัวของคุณแตกแยก คุณก็อยากจะทำลายครอบครัวคนอื่นงั้นหรือ? คุณช่างร้ายกาจอะไรอย่างนี้? คุณสมควรที่จะสูญเสียพ่อแม่!” เมื่อเห็นความพยายามอย่างหน้าด้านๆ ของเขาที่จะบิดเบือนความจริง ฉันก็ตระหนักได้ทันทีว่า เขายังไม่รู้ว่าตัวเองได้กลายเป็นเด็กกำพร้าแล้ว
รักที่กัดกิน เจ็บที่ยังฝังใจ