สาม สอง หนึ่ง... สู่ความเสียใจ

ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคลูปัสทั่วร่างกายชนิดรุนแรง และเหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้น เมื่อสามีปฏิเสธคำขอความช่วยเหลือครั้งที่ 188 ของฉัน ฉันจึงนำผลตรวจไปที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย “สวัสดีค่ะ ฉันต้องการจัดการเรื่องการฌาปนกิจของตัวเอง และยื่นขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลค่ะ” สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึง ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร แจสเปอร์ ฮอร์ตัน สามีที่เป็นทนายความของฉัน ก็ตบหน้าฉันอย่างเย็นชา “เธอแกล้งป่วยหนักเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเจนนิสใช่ไหม?” เคซีย์ คาร์เตอร์ น้องชายที่เป็นหมอของฉัน แย่งรายงานทางการแพทย์ไปจากมือฉันและหัวเราะเยาะ “ลูปัสเหรอ? ถ้าจะแกล้งป่วย อย่างน้อยก็ทำให้มันน่าเชื่อถือหน่อยสิ มีแค่หนึ่งในล้านคนเท่านั้นที่เป็นโรคนี้” ฉันอดทนกับความเจ็บปวดในร่างกาย กลับไปที่เคาน์เตอร์ และยื่นใบสมัครพร้อมกับประวัติทางการแพทย์ของฉันอีกครั้ง เจ้าหน้าที่เห็นผื่นรูปผีเสื้อบนข้อมือของฉันและแสดงความเห็นใจ “ฉันไม่มีครอบครัวเหลือแล้วค่ะ” ฉันพูด “ฉันขอให้ฌาปนกิจภายในสามวัน สถานที่ไหนก็ได้ค่ะ ฉันแค่ไม่อยากให้ความตายของฉันเป็นภาระของใคร”