โลงรักอาถรรพ์

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่า ตั้งท้องได้แปดเดือนกับลูกครึ่งของคู่ชีวิตแวมไพร์ของฉัน เมื่อฉันเริ่มเจ็บท้อง จัสติน คู่ชีวิตแวมไพร์ของฉันก็ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่แกะสลักด้วยอักษรรูนเพื่อระงับการคลอด ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา เขากลับพูดแค่ว่า "รอเดี๋ยว" แต่นี่ทั้งหมดก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา อิโซลเด แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ได้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ เด็กแวมไพร์คนแรกที่เกิดในรอบพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ มันจะชำระล้างสายเลือด มันจะทำลายคำสาปที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นของลูกของอิโซลเด" จัสตินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอได้รับความรักจากฉันแล้ว เกรซี่ โลงนี้แค่ทำให้แน่ใจว่าเธอจะคลอดหลังจากเธอ" ความเจ็บปวดจากการหดรัดตัวฉีกกระชากฉัน ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปที่วิหารบ่อเลือด เขาโน้มตัวเข้ามา นิ้วเย็นเฉียบของเขากำคางฉันไว้ "หยุดการแสดงได้แล้ว ฉันน่าจะเห็นมันเร็วกว่านี้ เธอไม่เคยรักฉันเลย เธอเป็นคนนอกในโลกมนุษย์หมาป่า เธอต้องการแค่พลังและตำแหน่งของฉันเท่านั้น" "เธอสิ้นหวังมากจนยอมเสี่ยงลูกของเราด้วยเล่ห์เหลี่ยมหมาป่าป่าเถื่อนของเธอ เพียงเพื่อทำลายพรของเลือดบริสุทธิ์... เธอคือยาพิษ" น้ำตาไหลอาบหน้าฉัน ฉันตัวสั่น เสียงของฉันแตกพร่า "ลูกกำลังจะมาแล้ว—ฉันหยุดมันไม่ได้ ได้โปรด ฉันจะสาบานด้วยเลือด ฉันไม่สนเรื่องพร ฉันแค่อยากได้คุณ!" เขาเยาะเย้ย แววตาของเขามีร่องรอยของการทรยศที่เจ็บปวด "ถ้าเธอรักฉัน เธอคงไม่วิ่งไปหาแม่ของฉัน เธอคงไม่วางยาพิษความคิดของแม่ฉันให้ต่อต้านอิโซลเด" "ฉันจะกลับมาหลังจากที่เธอได้รับพรแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว ลูกที่เธอกำลังอุ้มอยู่ก็เป็นลูกของฉันด้วย" เขายืนเฝ้าอยู่นอกวิหารที่พิธีกรรมของอิโซลเดกำลังดำเนินอยู่ เขาไม่ได้คิดถึงฉันอีกเลย จนกระทั่งเขาเห็นรัศมีของพรที่สวมมงกุฎให้อิโซลเด เขาจึงสั่งให้ทาสเลือดของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน... คุณหญิงเกรซี่และลูก... สัญญาณชีวิตของพวกเขา... หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง