รัก 7 ปี: ลบเลือนดอนน่า

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ด ฉันกำลังคร่อมสามีมาเฟียของฉัน ลูเชียน จูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วของฉันคลำหาที่ตรวจครรภ์ที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าชุดผ้าไหมราคาแพง ฉันอยากเก็บข่าวการตั้งครรภ์ที่ไม่คาดฝันนี้ไว้บอกตอนท้ายของค่ำคืน มาร์โค มือขวาของลูเชียน ถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นภาษาอิตาลีว่า “ดอนครับ นกน้อยตัวใหม่ของคุณ โซเฟีย รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของลูเชียนสั่นสะเทือนไปทั่วหน้าอกของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาลีเช่นกันว่า “เหมือนลูกพีชที่ยังไม่สุก สดและอ่อนนุ่ม” มือของเขายังคงลูบไล้เอวของฉัน แต่สายตาของเขาเหม่อลอย “เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับระหว่างเรานะ ถ้าดอนน่าของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่” ลูกน้องของเขาหัวเราะอย่างรู้กัน ยกแก้วขึ้นและสาบานว่าจะไม่ปริปาก ความอบอุ่นในเลือดของฉันกลายเป็นน้ำแข็งทีละน้อย สิ่งเดียวที่พวกเขาไม่รู้คือคุณย่าของฉันมาจากซิซิลี ดังนั้นฉันจึงเข้าใจทุกคำพูด ฉันบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ รักษารอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบของดอนน่าไว้ แต่แก้วแชมเปญในมือของฉันสั่นเทา แทนที่จะสร้างเรื่อง ฉันเปิดโทรศัพท์ หาคำเชิญที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อนสำหรับโครงการวิจัยทางการแพทย์ระหว่างประเทศส่วนตัว และแตะ “ยอมรับ” ในอีกสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเชียนอย่างสมบูรณ์