เมื่อคู่ชีวิตที่คิดว่าต่ำต้อยกลับเป็นคนสำคัญ

หลังจากคู่ชีวิตร่างจิ้งจอกข่วนฉันอีกครั้ง ฉันก็ไปโรงพยาบาลคนเดียว พยาบาลมองรอยแผลลึกที่ลากยาวตั้งแต่ข้อมือไปจนถึงปลายแขนของฉัน “แผลนี้จะต้องเป็นแผลเป็นแน่ๆ คู่ชีวิตของคุณเคยผ่านการฝึกอบรมทางสังคมบ้างไหมคะ” ฉันยิ้ม “เขาเคยค่ะ เขาเป็นที่หนึ่งของชั้นเรียนด้วยซ้ำ” โทรศัพท์ของฉันสว่างขึ้น ลูเซียนไม่ค่อยส่งข้อความหาฉัน แต่มาวันนี้เขากลับส่งมา [ฉันแทบไม่ได้แตะต้องเธอเลยนะ การไปโรงพยาบาลมันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?] [คืนนี้ฉันมีนัด เธอจะกลับมาเมื่อไหร่? ฉันต้องการให้เธอรีดเสื้อให้ฉัน] [แล้วก็ ช่วยจัดการเรื่องกลิ่นผ้าหน่อยได้ไหม? มันน่าอายนะ] [ฉันไม่อยากจะบอกใครเลยว่าเธอเป็นผู้อุปถัมภ์ของฉัน] ฉันจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง นั่นสินะคือสิ่งที่เขาเห็นในตัวฉัน จากนั้นฉันก็เดินไปตามถนนเพื่อไปยังศูนย์พักพิง: “ฉันอยากจะเปลี่ยนคู่ชีวิตค่ะ” เจ้าหน้าที่เปิดแฟ้มของฉัน และใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด ลูเซียนเชื่อมาตลอดว่าฉันเป็นผู้อุปถัมภ์ที่ยากจนและธรรมดา ซึ่งโชคดีที่มีเขา เขาไม่รู้เลยว่าฉันเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลที่สร้างทะเบียนคู่ชีวิตขึ้นมา