ราชินีมาเฟียตัวจริง

ฉันขับรถฟอร์ดเก่าๆ ไปงานเลี้ยงรุ่นครบรอบสิบปีของชมรมเชียร์ลีดเดอร์และทีมฟุตบอล ในขณะที่ลานจอดรถเต็มไปด้วยลัมโบร์กินี เฟอร์รารี มายบัค และแม้แต่บูกัตติสีทอง มันเหมือนกับว่าฉันเป็นสิ่งเดียวที่หลงมาจากยุคอื่น ทันทีที่ฉันก้าวลงจากรถ เพื่อนร่วมชั้นเก่าคนหนึ่งที่ฉันจำชื่อไม่ได้แล้ว มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “อ้าว นี่ไม่ใช่ลูกรักของโค้ชเหรอ ทำไมผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เธอยังขับรถฟอร์ดเก่าๆ พังๆ คันนี้อยู่เลยล่ะ” “รถคันนี้ดูเหมือนของที่ควรจะอยู่ในลานขยะตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว!” ระหว่างมื้อค่ำ ทุกคนมารวมตัวกันรอบเจ้าของบูกัตติ ชูแก้วฉลองกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ฉันถูกทิ้งไว้ข้างๆ โดยไม่มีใครสนใจ มีเพียงผู้ช่วยเชียร์ลีดเดอร์เท่านั้นที่นั่งข้างฉัน ชูแก้วมาทางฉันพร้อมรอยยิ้มที่ปลอบโยน “อย่าไปสนใจเลยนะ รถเธออาจจะเก่า แต่ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้ขับรถหรู” ฉันยิ้มมุมปากเล็กน้อยและลดเสียงลง “รถคันนี้อาจจะดูไม่น่าประทับใจ แต่มันได้รับการอัปเกรดเต็มรูปแบบด้วยตัวถังคาร์บอนไฟเบอร์ มันมีมูลค่ากว่าครึ่งล้านดอลลาร์แล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีใครในพวกคุณรู้จักคุณค่าที่แท้จริงของมันเลย”