ลูกผิดคน

ฉันพาลูกหมาวัยสามเดือนของฉัน นีโค ไปยังฝูงของคู่ของฉันเพื่อร่วมงานรวมจันทร์ ฝูงแบล็กวูดอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในป่าสนทางเหนือ ซ่อนตัวจากสายตามนุษย์ มาร์กาเร็ต เบลีย์เป็นลูน่าของฝูงแบล็กวูด คู่กับอัลฟ่าสูงวัยที่แทบไม่เคยออกจากถ้ำของเขา คำพูดของเธอคือกฎหมายในบ้านยาว ขณะที่ลูกหมาของฉันกำลังหลับอยู่ หลานสาวของฉัน เรเวน แบล็กวูด และเพื่อนๆ ของเธอได้พามันขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านยาวแล้วโยนมันออกไปนอกหน้าต่าง ลูกของฉันตายต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันเสียสติ ฉันแปลงร่างและพยายามพามันไปหาหมอประจำฝูง แต่มันก็สายเกินไปแล้ว มันจากไปก่อนที่เราจะไปถึงที่นั่นได้ เพราะหลานสาวของฉันยังเป็นผู้เยาว์ภายใต้กฎหมายของฝูง เธอจึงแทบไม่ได้รับผลกรรมใดๆ สภาสั่งให้ครอบครัวของเธอจ่ายเงินค่าชดเชยแปดแสนดอลลาร์ แต่พี่สะใภ้ของฉัน เซราฟีน สโตน กลับกรีดร้องและโวยวาย กล่าวหาว่าฉันพยายามทำลายสายเลือดของพวกเขา ฉันร้องไห้จนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ สิ่งที่ฉันต้องการคือความยุติธรรม แต่คู่ของฉัน เดเมียน แบล็กวูด และลูน่า มาร์กาเร็ต เบลีย์ กลับคำรามใส่ฉัน “เรเวนก็ยังเป็นแค่ลูกหมาเหมือนกัน! เธอจะทำลายอนาคตของเธอจริงๆ เพียงเพราะลูกชายของเธอตายไปอย่างนั้นหรือ?” ฉันไม่เคยได้แก้แค้นเลย ในที่สุด ความโศกเศร้าและความเกลียดชังก็กัดกินฉันจนหมดสิ้น ฤดูหนาวนั้น ฉันตายด้วยหัวใจที่แตกสลาย เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ในวันงานรวมจันทร์ คราวนี้ ฉันโทรหาฝูงกำเนิดของฉันทันทีและขอให้พวกเขารับลูกชายของฉันไป แต่ถึงกระนั้น หลานสาวของฉันก็ยังคงโยนทารกจากหน้าต่างชั้นบนลงมา