ถูกขับออกจากฝูงหมาป่า แต่พวกเขากลับโหยหาให้ฉันกลับไป

เมื่อคำขอเชื่อมจิตของฉันถูกพ่อแม่เมินเฉยเป็นครั้งที่ยี่สิบ ฉันจึงไปที่สภาหมาป่า โดยกำรายงานเรื่องการกัดกร่อนของผงเงินไว้ในมือ “สวัสดีค่ะ ฉันต้องการสละสถานะสมาชิกฝูงของฉัน—มีผลทันที” สิบนาทีต่อมา พ่อแม่ของฉันก็พังประตูเข้ามา ลากเอลซ่า น้องสาวบุญธรรมของฉันมาด้วย สีหน้าของพวกเขามีแต่ความตื่นตระหนก ประตูเปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น และพ่อของฉันซึ่งเป็นเบต้าก็พุ่งเข้ามาเหมือนพายุ เขี้ยวของเขาเผยอ กรงเล็บกระตุก “แกมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจที่อยากเรียกร้องความสนใจ! หยุดการแสดงที่น่าสมเพชนี้ซะ แกมันน่าอับอายสำหรับชื่อของเบต้า!” แม่ของฉันซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชของฝูง ก็รีบคว้าเอารายงานไปจากมือฉัน หลังจากเหลือบมองครู่หนึ่ง เธอก็เยาะเย้ยอย่างเย็นชา “แกปลอมรายงานนี้ขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจงั้นเหรอ? แกมันโกหกมาตั้งแต่ยังเป็นลูกหมาแล้ว” เอลซ่าเกาะแขนทั้งสองคนไว้ น้ำตาคลอเบ้าขณะที่เธอสะอื้น “หนูขอโทษนะ เจนิเฟอร์ มันเป็นความผิดของหนูที่จัดพิธีแปลงร่าง แต่ได้โปรดเถอะ...อย่าโกหกพ่อแม่ของเราเพียงเพื่อทำให้พวกเขารู้สึกผิดเลย!” เลือดไหลออกจากจมูกของฉันไม่หยุด แต่ฉันก็เช็ดมันออกอย่างใจเย็นและยืนหยัดต่อหน้าสมาชิกสภาหมาป่าอีกครั้ง “ฉันไม่มีครอบครัวที่แท้จริงมานานแล้ว ได้โปรด—ลบประวัติส่วนตัวทั้งหมดของฉันออกจากฝูงด้วย ฉันแค่ไม่อยากให้งานศพของฉัน—ซึ่งกำหนดไว้ในอีกสามวันข้างหน้า—ต้องล่าช้าออกไป”